Depressiemonster
vreet
jou
siel
nooit
goed
genoeg
Depressiemonster

“Paulus se teologie
klop vandag net nie”
Dis wat die ou mense sê:
“Want ons weet nie meer wat hy wil hê.”

Ons dog hy praat van hoede en geld -
nou hoor ons hy weet van strukturele geweld.
Ons dog hy praat van wyn en brood -
nou stuur hy ons na plakkers in hul nood.

Paulus se boodskap klop tog wel:
Om te doen soos Jesus is al wat tel.
Hy het sy dissipels se voete gewas -
Hy is die Draer van elke las -
Hy is die Een wat saam kan huil –
En ons word sy arms
in wie ander kan skuil

Maria en Christus langs mekaar
tussen wyn en brood en kandelaar.
Vierde-eeuse liturgie:
Simbool en ritueel en misterie.

In vreemde gewade kom hul in
en preek en lees en laat ons sing.

Ek hoor ‘n klein outjie sê:
“Wat wil die omies nou eintlik hê?”

Vroue gaan om vir laas sy lyf
te balsem
en sommer net te huil.

Was alles dan leeg,
sinloos en verniet?
Here, die wêreld is so vuil!

Skielik gaan hulle staan
Kan dit dan wees?
Die graf is oop
Die lyk is weg
Ag heretjie tog -
wat kan ons nog tref?

Skielik staan Hy daar –
hulle kyk vir Hom.
“Maria” sê Hy sag.
Hulle staan verstom.

Dan borrel dit in hulle oor:
Die Here leef!
Ons het Hom nie verloor!

Vinnig hardloop om te vertel
vir die ander in hul pyn:
Ons Here leef –
Hy het self aan ons verskyn.

Van mens en God verlaat
Alleen.
Gehaat.

Onder lag speel soldate
hulle dobbelspel.
En in die strate
gaan alles aan
normaal –
mensehel.

Drie-uur skuif ‘n donker kring.
Voorhangsel skeur die grense oop.
Dit is volbring.
God is dood.

En by die kruis vra soldate stom:
“Was Hy miskien die Een wat kom?”

Die eerste plaag is rooi soos bloed.

Dit roof en moor

en vat jou goed

Die tweede plaag is wit soos was.

Met gepleisterde gesig

loop jy jou teen hom vas

Die derde plaag is pers soos wyn.

Dis bottels en pille

wat hulle laat krul van pyn.

Die vierde plaag is gryse graniet:

Koud en hard –

‘n onvergewensgesinde verdriet

Die vyfde plaag is geel soos goud.

Sonder liefde

slaap geld baie koud

Die sesde plaag is lief en sag.

Voor jy jou kom kry

druk sy jou rond teen haar borste vas.

Die sewende plaag is koud en hard.

Sonder familie en vriend –

eensaam en verward.

Die agtste plaag is ‘n geklaag en gekerm

van vrouens wat neul

en mans wat hulle nie beskerm

Die negende plaag so uit die hel

is mense wat tob

en oor alles hulle kwel.

Die tiende plaag is pikgit-swart.

Kinders op afdraaipaadjies

skeur ‘n ouerhart

Farao het Moses uiteindelik laat trek.

Vir ons is Jesus uit die graf opgewek.

Rowwejack.

Uit sy plek.

Woes en rof.

Onbeskof.

Ma bly bid vir veertig jaar.

Woestynreis uiteindelik klaar.

Nuwe man –

Die Here kan!

Gedreineer.

Gewring.

Getap.

Uitgesuig

           deur almal wat op jou aanspraak maak.

Gee.

Gee.

Gee

tot jy leeg

           vervang word met nog ‘n aap.

pienk-gerimpeld

half-ontsteld

blaai sy deur die fotos

en klou vas aan ‘n handjie vol geld

Lekker styf inmekaar:

Blosende ou huwelikspaar.

Steek die vonk weer aan.

Hy’s toe glad nie so gedaan!